تصاویر ایران

مشاهير و چهره‌های ماندگار

مقالات همايش

دانشجویان

مجله الکترونیکی

نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد

 نظام حقوقى‌ ايران در عصر هخامنشى‌ (559-321قم) به سبب كاستى‌ منابع ، در پس هاله‌اى از ابهام قرار گرفته است. اما اشاراتى‌ وجود دارد كه از جايگاه مهم قانون در اين دوره از تاريخ ايران حكايت مى‌‌كند. بى‌ ترديد اداره قلمرو پر وسعت هخامنشى‌ و جلب رضاى مردم بسيارى‌ از اين سرزمينها، تنها در سايه حاكميت قانونى‌ استوار امكان پذير بوده است.

داريوش كه در تاريخ هخامنشيان به عنوان شاهى‌ قانون گذار شناخته شده، دركتبيه‌ها بارها از قانونى‌ با عنوان «قانون من» ياد كرده، عمل به آن را موجب استوارى‌ امور در سراسر كشورهاى متبوع خود دانسته، براى اين كتبه و ديگر كتبه‌هاى هخامنشى‌ و مقبوليت آن در ميان كشورهاى گوناگون را از الطاف اهورامزدا شمرده است. افلاطون در كتاب «قوانين» ، از زبان دانشورى‌ آتنى‌ به نقش مهم داريوش در وضع قوانين ايران اشاره ، و بر برابرى‌ عمومى‌ به عنوان اساس اين قوانين تكيه كرده . اين ويژگى‌ را زمينه ساز پيدايى‌ حس دوستى‌ و جمع گرايى‌ ميان همه ايرانيان دانسته است. آنچه به وضوح به عنوان ويژگى‌ قانون داريوش قابل تامل است، برخلاف قوانين منطقه‌اى پيشين ، قابل اجرا بودن آن در كشورهاى گوناگون تحت فرمان هخامنشى‌ بوده است. قوانين داريوش پس از او از سوى‌ ديگر شاهان هخامنشى‌ لازم الاجرا تلقى‌ مى‌‌شد و با تعبيرى‌ كه در نامه افلاطون آمده، مايه پايدارى‌ و دوام كشور ايران تا روزگار وى‌ بوده است.

 

* منبع : پاكتچى‌ ، احمد . ” مدخل ايران “ . دايره المعارف بزرگ اسلامى‌ . زيرنظر كاظم موسوى‌ بجنوردى‌ . تهران : مركز دايره المعارف بزرگ اسلامى‌ ، 1367- ، جلد 10، ص 620

 
مناسبت ها

 

 
 

 

 

 
 
 
 

آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 3698
 بازدید امروز : 582
 کل بازدید : 4956999
 بازدیدکنندگان آنلاين : 4
 زمان بازدید : 6.9375