تصاویر ایران

مشاهير و چهره‌های ماندگار

مقالات همايش

دانشجویان

مجله الکترونیکی

نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد

زبان براهويى‌ تنها عضو شاخه شمال غربى‌ خانواده بزرگ زبانهاى دراويدى‌ است. كه مراكز اصلى‌ رواج آنها بخشهاى مركزى‌ ، شرقى‌ و جنوبى‌ هند ، سريلانكا ، پاكستان ، نپال و مالديو است. نياى اين زبان در حدود سال 4000 ق‌م از تنه اصلى‌ زبانهاى دراويدى‌ جدا شده ، و اكنون تنها زبان دراويديى‌ است كه اكثر سخنگويانش در خارج از هند مسكن دارند . مركز اصلى‌ اين زبان بلوچستان پاكستان است ، اما سخنگويان آن را در شمال هند ، افغانستان ، تركمنستان (افشار ، سيستان‌نامه ، 2/957) و ايران نيز مى‌‌توان يافت . براهويى‌ زبانان ايران در روستاهاى لوتك ، حسين‌آباد ، سه كوهه و در دامنه‌هاى كوه خواجه در سيستان و نيز اطراف شهرستان خاش در بلوچستان زندگى‌ مى‌‌كنند . شمارى‌ از آنان نيز در استانهاى خراسان (به خصوص سرخس) و گلستان (به خصوص گنبد قابوس) پراكنده‌اند. برخى‌ به غلط براهويى‌ را شاخه‌اى از زبان كردى‌ دانسته‌اند.

براهويى‌ مانند ديگر زبانهاى دراويدى‌ زبانى‌ پيوندى‌ است ، جنس دستورى‌ ندارد ، فعل معمولاً در آخر جمله قرار مى‌‌گيرد و جالب‌ترين ويژگى‌ آن نفى‌ فعل به كمك ميانوند است.

تنها حدود 15% از واژه‌هاى براهويى‌ واژه‌هاى اصيل دراويدى‌ است و اكثر واژه‌هاى آن را واژه‌هاى دخيل بلوچى‌ تشكيل مى‌‌دهد . به علاوه ، گاه واژه‌هاى هندى‌ ، فارسى‌ و عربى‌ نيز مستقيماً ، يا از طريق بلوچى‌ به اين زبان راه يافته‌اند.براهويى‌ خط مخصوص ندارد و در نگارش ادبيات عامه آن از خط عربى‌ استفاده مى‌‌شود.

 

* منبع :رضايى‌ باغ بيدى‌ ، حسن . ” مدخل ايران “ . دايره المعارف بزرگ اسلامى‌ . زيرنظر كاظم موسوى‌ بجنوردى‌ . تهران : مركز دايره المعارف بزرگ اسلامى‌ ، 1367- ، جلد 10، ص 556

 
مناسبت ها

 

 
 

 

 

 
 
 
 

آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 3529
 بازدید امروز : 595
 کل بازدید : 4957012
 بازدیدکنندگان آنلاين : 3
 زمان بازدید : 6.5782