تصاویر ایران

مشاهير و چهره‌های ماندگار

مقالات همايش

دانشجویان

مجله الکترونیکی

نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد

 زبانهاى ايرانى‌ نو زبانهايى‌ هستند كه پس از فتح ايران به دست مسلمانان به تدريج در مناطق مختلف پديدار شدند و با آنكه برخى‌ از آنها همزمان با برخى‌ از زبانهاى ايرانى‌ ميانه رايج بودند، از لحاظ ساختارى‌ تحول‌هايى‌ در آنها مشاهده مى‌‌شود كه آنها را از زبانهاى ايرانى‌ ميانه متمايز مى‌‌سازد. مورخان و جغرافيا نويسان دوره‌ى‌ اسلامى، همچون اصطخرى‌ در المسالك والممالك، مقدسى‌ در احسن التقاسيم و حمدالله مستوفى‌ در نزهه القلوب، نام و گاه نمونه‌هايى‌ از واژه‌ها يا جمله‌هاى برخى‌ از زبانها و گويش‌هاى ايرانى‌ نو را كه پيش از سده 10ق/16م در مناطق مختلف ايران رواج داشته است- آورده‌اند.

اكنون مركز زبانهاى ايرانى‌ نو، ايران، افغانستان و تاجيكستان است،‌ اما برخى‌ از آنها در جمهورى‌‌هاى آسياى مركزى، تركستان چين،‌ تركيه، كشورهاى حاشيه خليج فارس، سوريه، شبه قاره هند، عراق، فلات پامير و قفقاز نيز رواج دارد. از ميان زبانهاى ايرانى‌ نو فقط فارسى‌ (با 3 گونه اصلى‌ ايرانى، افغانى‌، و تاجيكى‌) و يغنابى‌ به ترتيب بازمانده‌هاى مستقيم فارسى‌ ميانه و سغدى‌ هستند؛ اصل و نسب ديگر زبانهاى ايرانى‌ نو به درستى‌ دانسته نيست.

مهم‌ترين و متداولترين زبان ايرانى‌ نو فارسى‌ درى‌ است كه به تفصيل درباره آن سخن گفته خواهد شد. ديگر زبانها و گويش‌هاى ايرانى‌ نو را – كه شمارشان به صدها مى‌‌رسد – بر پايه قرابت‌هاى ساختارى‌ و جغرافيايى‌ به دو گروه غربى‌ و شرقى‌ تقسيم كرده‌اند:

 

 * منبع :رضايى‌ باغ بيدى‌ ، حسن . ” مدخل ايران “ . دايره المعارف بزرگ اسلامى‌ . زيرنظر كاظم موسوى‌ بجنوردى‌ . تهران : مركز دايره المعارف بزرگ اسلامى‌ ، 1367- ، جلد 10، ص 548

مناسبت ها

 

 
 

 

 

 
 
 
 

آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 3611
 بازدید امروز : 1100
 کل بازدید : 5098544
 بازدیدکنندگان آنلاين : 4
 زمان بازدید : 6.3125