تصاویر ایران

مشاهير و چهره‌های ماندگار

مقالات همايش

دانشجویان

مجله الکترونیکی

نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد

منتهای گاهانی كه حدود اوستای موجود را در بر می‌گیرد ، شامل این بخشهاست:

الف ـ گاهان (گاتها یا گاثاها) : این متن كهن‌ترین اثر ادبی موجود ایرانی است كه بیشتر ایران شناسان برآنند كه در هزارة 1ق‌م سروده شده است . گاهان جمع گاه (در اوستا : گاثا ، به معنای سرود) قدیم‌ترین بخش اوستا و مشتمل بر 17 سرود است كه در اوستای كنونی در میان یسنها (28 تا 33 و 33 تا 51 و 53) قرار دارد . اشعار گاهانی كه گفته می‌شود سرودة خود زرتشت است ، از جملة مشكل‌ترین متونی است كه تاكنون نوشته شده است و ترجمة گاهان به زبان پهلوی نیز چندان كمكی به فهم بهتر آن نمی‌كند . زیرا به سبب فاصلة زمانی ، حتی در دوران ساسانیان نیز برای موبدان زردشتی زبانی مشكل و گاه غیر قابل فهم بوده است .

اشعار گاهان هجایی است و از نظر ساختمانی به اشعار ودایی شباهت دارد . به نظر گرشویچ به رغم ابهامات واژگانی ، صرفی و نحوی ، و پیچیدگی زبان شعری گاهان ، عقاید رفیع و والای زردشت از میان این اشعار غنایی مذهبی كه برای بیان اندیشه‌ای روشن و انسانی و تحولی در اندیشه و تفكر سروده شده ، آشكار و مشهود است .

ب ـ یسن هفت‌(( ها)) : این بخش را كه یسنهای هفت فصل (یسنهای 35 تا 41) نیز می‌نامند ، قدیم‌ترین بخش اوستا پس از گاهان ، و به نثر است .

ج ـ دعاهای یسن 27 : در این بخش متن دعاهای معروف زردشتی نظیر اهونور ، اشم وهو وینگهه‌هاتام آمده است .

 

 * منبع : زرشناس ، زهره . ” مدخل ایران “ . دایره المعارف بزرگ اسلامی . زیرنظر كاظم موسوی بجنوردی . تهران : مركز دایره المعارف بزرگ اسلامی ، 1367- ، جلد 10، ص 558

 
مناسبت ها

 

 
 

 

 

 
 
 
 

آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 3695
 بازدید امروز : 1310
 کل بازدید : 4944888
 بازدیدکنندگان آنلاين : 1
 زمان بازدید : 4.8281