تصاویر ایران

مشاهير و چهره‌های ماندگار

مقالات همايش

دانشجویان

مجله الکترونیکی

نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد

رهبر و بنيانگذار جمهوری اسلامی ايران، فقيه و عارف تولد 30 شهريور 1281 ( 20 جمادی الثانی 1320 ق. = 24 سپتامير 1902 م ) ، خمين.

درگذشت 14 خرداد 1368 ،‌تهران بيمارستان قلب، روح‌الله مصطفوي[1] مشهور به موسوی خميني، فرزند سيد مصطفی موسوی از علمای آن زمان در پنج ماهگی پدرش را از دست داد. خوانين تحت حمايت عمال حكومت وقت پدرش را در مسير خمين به اراك به شهادت رساندند. بستگان وی برای اجرای حكم الهی قصاص به تهران (دارلحكومه وقت ) رهسپار شدند و بر اجرای عدالت اصرار ورزيدند تا قاتل قصاص گرديد.

دوران كودكی را تحت سرپرستی مادرش( بانو هاجر) از نوادگان آيت الله خوانساری ( صاحب زيده التصانيف)، و نزد عمه‌اش ( صاحبه خانم ) سپری كرد،ولی در پانزده سالگی هم مادر و هم عمه‌اش را از دست داد.

از نوجوانی به تحصيل معارف روز و علوم مقدماتی و سطح حوزه‌های دينيه و از جمله ادبيات عرب،‌منطق و فقه و اصول پرداخت و نزد معلمين و علمای منطقه( نظير ميزرا محمود افتخار العلماء ، حاج ميرزا نجفی خميني، آيت الله شيخ علی محمد بروجردي،آيت الله محمد گلپايگانی و آيت الله عباس اراكی و بيش از همه نزد برادر بزرگش آيت الله سيد مرتضی پسنديده) فرا گرفت و در سال 1298 عازم حوزه علميه اراك شد. پس از تحصيل بساری از دروس در اراك، عازم حوزه علميه قم شد. در قم در علوم فلسفه و اخلاق استادان او آيت الله محمد علی شاه‌آبادی و آقای سيد ابوالحسن حكيم قزوينی و حاج ميزرا جواد آقا ملكی تبريزی بودند و علم منقول و فقه و اصول را از محضر آيت الله عبدالكريم حائری يزدی و آقا ميرسيد علی كاشانی فرا گرفت. ايشان درهمان اوان در دروس فقه و اصول آيت الله عبدالكريم حائری يزدی و آيت الله يثربی حضور و به مراتب فقه و اصول احاطه يافت و به اجتهاد رسيد.

در سال 1339 ق . كه آيت الله عبدالكريم حائری يزدی در گذشت آيت الله العظمی خمينی ديگر خود يكی از فضلا و مدرسين حوزه علميه قم به ويژه در رشته فلسفه، تهذيب نفس و اخلاق گرديده بود كه بعدها در تدريس فقه و اصول فقه نيز نام‌آور شد. ايشان كه در همان زمان با محافل و شخصيت‌های ضد درباری ارتباط كامل داشت ،‌در مبارزه عليه حكوت رضاخان درحد اقتضای سن خود كوشش مي‌نمود. ايشان عليه رژيم فرزند رضا خان نيز مبارزه و افشاگری مي‌كرد و بعد از رحلت آيت الله عبدالكريم حائری يزدي، آيت الله حسن بروجردی را در حد امور و مسائل ياری رساند. بعد از درگذشت آيت الله بروجردی حوزه علميه قم و محافل روحانی ديگر او را به عنوان (‌آيت الله العظمی خمينی ) شناختند.

در سال 1340 با تشكيل انجمن‌های ايالتی و ولايتی و طرح لوايح شش گانه شاه امام خمينی مخالفت قاطع خود را عليه رژيم آغاز كرد. با پيش آمدن واقعه خونين 15 خرداد ايشان به دنبال نطقی كه عليه رژيم ايراد نمود، دستگير و به پادگان عشرت آباد تهران منتقل شد. يك سال پس از آزادی مجدداً در مخالفت با" كاپيتولاسيون" سخنرانی ايراد كرد كه منجر به تبعيد ايشان در سيزده آبان سال 1344 به تركيه شد. مدتی بعد امام از تركيه به عراق منتقل شد و قريب به پانزده سال به حالت تبعديد در نجف اشرف به سر برد. سرانجام پس از شهادت پسرشان ـ آيت الله سيد مصطفی خمينی ـ به دست رژيم و پس از آن كه از عراق به پاريس رفت و با فرار شاه،‌در 12 بهمن 1357 با ورودشان به خاك ميهن،‌استقلال ، آزادی و جمهوری اسلامی را برای مردم ايران به ارمغان آوردند و در 22 بهمن ماه 1357 با حمايت توده‌های ميليونی مردم رژيم شاهنشاهی در ايران را سرنگون ساخت و برای نخستين بار در ايران حكومت جمهوری اسلامی را برقرار نمود و به عنوان امام همه مسلمانان جهان به رسميت شناخته شد. امام خمينی ده سال پس از تاسيس جمهوری اسلامی ايران در ايران و هدايت انقلاب اسلامی در اين مدت در چهاردهم مرداد سال 1368 در تهران درگذشت.

مناسبت ها

 

 
 

 

 

 
 
 
 

آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 4074
 بازدید امروز : 1428
 کل بازدید : 4945006
 بازدیدکنندگان آنلاين : 3
 زمان بازدید : 6.2343