تصاویر ایران

مشاهير و چهره‌های ماندگار

مقالات همايش

دانشجویان

مجله الکترونیکی

نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد

ساوه

 

 

ساوه يكى ‌‌از شهرها و مناطق باستانى ‌‌بازمانده از دوران ساسانى ‌‌است . تپه باستانى ‌‌ساسانى ‌‌آسياباد ( اسيرآباد ) در مجاورت شهر ، همچنين تپه‌ها و محوطه‌هاى تاريخى ‌‌هريسان ، خرم‌آباد ، آوه و امثالهم نشانگر قدمت اين شهر می‌باشد . ساوه در روزگار پارتيان با نام « سواكينه » يكى ‌‌از منازل مهم ميان‌راهى ‌‌و در سده هفتم قبل از ميلاد يكى ‌‌از دژها و منازل سرزمين ماد به شمار می‌رفته است. از وضعيت ساوه در روزگار پيش از اسلام اطلاع دقيق و مستندى ‌‌در دست نيست ، ولى ‌‌از قرن دهم هجرى ‌‌به بعد در مورد اين شهر اطلاعات و روايات مكتوب زيادى ‌‌د دست است . ورود حضرت معصومه (ع) به ساوه در راه سفر خراسان و بيمارى ‌‌ايشان در ساوه، نخستين رويدادى ‌‌است كه در تاريخ اوايل دوران اسلامى ‌‌اين شهر ذكر شده است.به نظر می‌رسد كه گسترش خلافت اسلامى ‌‌تا مرزهاى چين، حمل و نقل كاروان‌هاى زيارتى ‌‌حجاج و كالا و آبادانى ‌‌راه ابريشم كه از ساوه عبور می‌كرد ، توسعه شهر ساوه در سده‌هاى نخستين اسلامى ‌‌را فراهم آورده است . ناحيه و شهر ساوه در روزگار ديالمه و سلجوقيان پيوسته مقر زمستانى ‌‌سلاطين ديلمى ‌‌و سلجوقى ‌‌و سپاهيان آنان بوده است كه معمولاً ييلاق را در ناحيه خرقان و همدان می‌گذرانده‌اند. سراى معروف ديلمان و كوشك سلطانى ‌‌ساوه اقامتگاه شاهان سلجوقى ‌‌بوده است. رونق و آبادانى ‌‌شهر ساوه در روزگار سلجوقيان به اوج خود رسيد و ساوه به مركز سران قبايل متحد سلجوقى ‌‌كه لقب اتابك داشتند، تبديل شد . از اين روزگار تا دوره خوارزمشاهيان بسيارى ‌‌از وزراى سلجوقى ‌‌و خوارزمشاهى ‌‌ساوجى ‌‌بوده‌اند كه هر يك در زمان خود در آبادانى ‌‌و ايجاد بناهاى شهرى ‌‌آن كوشيدند . عمادالملك ساوجى ‌‌وزير با تدبير و دانشمند سلطان محمد و سلطان جلال‌الدين خوارزمشاهى ‌‌از آن جمله است كه در جريان حمله مغول جان خود را از دست داد. ساوه در جريان حمله خانمان برانداز مغول در قرن هفتم هجرى ‌‌صدمه و آسيب فراوانى ‌‌ديد ، مغولان شهر را ويران كردند و ساكنان آن را از دم تيغ گذراندند . در دوره جانشينان هلاكو ( ايلخانان ) قسمت عمده‌اى از خرابی‌هاى هجوم مغول مجدداً بازسازى ‌‌شد . در اين دوره نيز ساوجيان همچنان در مقامات و مناصب ديوانى ‌‌دولت ايلخانى ‌‌به خدمت درآمدند كه از آن جمله می‌توان به خواجه سعدالدين ساوجى ‌‌وزير غازان خان ، امير نظام الدين يحيى ‌‌ساوجى ‌‌، خواجه ظهيرالدين ساوجى،‌‌ خواجه شمس‌الدين ساوجى ‌‌و . . . اشاره كرد. ساوه در دوران تيموريان و آق‌قويونلو از غارت‌هاى متعدد و رقابت‌هاى ميان شاهزادگان و آق‌قويونلو صدمه فراوانى ‌‌ديد . ورود تركمانان چادرنشين و استقرار آنان در اطراف ساوه و دستيابى ‌‌سران آن به حكومت و درگيرى ‌‌و رقابت داخلى ‌‌آنان ، صدمه و آسيب سنگينى ‌‌به اقتصاد و نيروهاى توليدى ‌‌شهر وارد ساخت. در دوران صفويه بلوكات ساوه يكى ‌‌از قلمروهاى استقرار ايلات وابسته به نهاد حكومت صفويه ( قزلباش و شاهسون‌ها ) گرديد. اينان در حقيقت به مثابه قواى نظامى ‌‌حكومت در نواحى ‌‌مجاورت پايتخت استقرار يافتند . از جمله ايل بيات كه در دشت‌هاى ساوه و زرند مستقر شد و آنجا را به عنوان قلمرو زمستانه خود برگزيد . در دوره صفويه شهر ساوه رو به آبادانى ‌‌مجدد گذاشت و كاروانسراها ، راه‌ها ، رباط‌هاى ميان راهى ‌‌، مساجد، بازار سرپوشيده و بناهاى متعددى ‌‌احداث شد . با اين حال خرابی‌هاى ناشى ‌‌از هجوم و حمله تيموريان ، جنگ‌ها و كشمكش‌هاى زمان آق‌قويونلوها به تمامى ‌‌بازسازى ‌‌نشد. در اواخر دوره صفويه ، ضعف حكومت مركزى ‌‌و تاخت و تاز قبايل و ايلات، رويدادهاى ناشى ‌‌از جنگ‌هاى ايران و عثمانى ‌‌و فتنه افغان، آسيب‌هاى جدى ‌‌و فراوانى ‌‌به رشد و توسعه شهر وارد كرد . به ويژه در زمان حكومت شاه سلطان حسين صفوى ‌‌كه وضعيت اسفبارى ‌‌بر شهر و ساكنان آن حاكم شد. در روزگار زنديه با احداث بناى معروف چهارسو ، در احيار مجدد بازرگانى ‌‌ساوه كوشش شد . در فاصله پايان دوران صفويه تا قاجاريه ، شهر در تسلط حكام وابسته به گروه‌هاى ايلى ‌‌پرنفوذ ناحيه مانند خلج‌ها قرار گرفت. با پايتخت شدن تهران ، از اهميت ساوه كاسته شد . در حال حاضر شهر ساوه يكى ‌‌از شهرهاى آباد استان مركزى ‌‌است و توسعه صنعتى ‌‌آن موجبات رشد روز افزونى ‌‌را فراهم آورده است .

 

اراك

 

 

بررسی‌هاى تاريخى ‌‌مؤيد آن است كه در محدوده منطقه جغرافيايى ‌‌شهرستان اراك كه تا سال 1316 «ولايت عراق » نام داشت، با وجود 680 آبادى ‌‌و حدود پانصد هزار نفر جمعيت ، قبل از پيدايش شهر سلطان‌آباد ( اراك ) شهر با اهميتى ‌‌پديد نيامده است. شهر اراك كمتر از دو قرن پيش در زمان حكومت فتحعلى ‌‌شاه قاجار ايجاد شد . اين شهر ابتدا « قلعه سلطان آباد » ، سپس « شهر نو » و بعد از آن شهر « سلطان آباد » نام گرفت و در سال 1316 هـ . ش با عبور راه‌آهن سراسرى ‌‌از كنار آن ، به اراك تغيير نام داد. ارك از آغاز ايجاد تا كنون همواره در معرض دگرگونى ‌‌بوده و تحولات فراوانى ‌‌يافته است. در زمان فتحعلى ‌‌شاه، ولايت عراق شاهد ناامنی‌ها و شورش‌هاى متعدد اهالى ‌‌فراهان ، گلپايگان و چهار لنگ عليه حكومت قاجار بود. قشون حكومتی‌ به فرماندهى ‌‌يوسف خان گرجى ‌‌قلعه زلف‌آباد را كه محل تجمع مخالفين دولت بود با خاك يكسان كرد و جمعيت آن را قلع و قمع و پراكنده ساخت و طرح ايجاد شهر جديدى ‌‌را پی‌ريزى ‌‌كرد . بدين منظور در نقطه خوش منظره و با صفايى ‌‌كه نسبت به منطقه مركزيت و به اطراف و جوانب تسلط داشت و از امكانات ارتباطى ‌‌و منابع آب و قنوات بهره‌مند بود، مكان شهر جديد انتخاب شد . اين نقطه كه انتهاى محال فراهان بود و سابقاً دهى ‌‌به نام « دِسكره» يا « دستجرد » در آن وجود داشت ، سلطان آباد نام گرفت و جمعيت هشت قلعه موجود در پيرامون به شهر جديد منتقل شدند . سلطان آباد كانون مبادلات منطقه شد. اين شهر تا اوايل 1270 هـ .ق نقش نظامى ‌‌داشت و محل سكونت سپهدار عراق بود. اولين نقطه عطف در تحولات سلطان آباد زمانى ‌‌آغاز گشت كه در دوره حكومت ميرزا حسن خان ، شهر از حالت نظامى ‌‌خارج شد و بتدريج كاركرد تجارى ‌‌و صنعتى ‌‌يافت و قالی‌بافى ‌‌رونق گرفت و زمينه توسعه صنعتى ‌‌آن نيز فراهم شد.مقارن شروع جنگ جهانى ‌‌اول و فروپاشى ‌‌حكومت قاجاريه ، قواى روسيه شهرهاى ساوه ، سلطان آباد و مناطق اطراف آنها را به اشغال درآورد . پس از خاتمه جنگ جهانى ‌‌اول و تحولات سياسى ‌‌كشور، سلطان آباد نيز در معرض دگرگونی‌هاى اين دوره قرار گرفت و سيماى فيزيكى ‌‌آن در جهت يكپارچگى ‌‌كالبدى ‌‌ـ فضايى ‌‌تغيير كرد . اين روند در دهه‌هاى بعدى ‌‌نيز ادامه يافت، به طورى ‌‌كه امروزه شهر اراك به يكى ‌‌از قطب‌هاى صنعتى ‌‌ايران تبديل شده است.

 

 محلات

 

 

محلات از نقاط قديمى ‌‌كشور است كه گويا از چهار محله يا روستا همچون پيل پايان ، ريوكان ، زنجيردان و گوشه تشكيل شده است، به همين جهت نيز در اسناد بسيار قديمى ‌‌و كهن نامى ‌‌از محلات آورده نشده است ، ولى ‌‌از نام‌هايى ‌‌مانند انابار و ساير البلوك سخن به ميان آمده كه منظور همين منطقه يا شهر محلات است. محلات را از آن جهت سايرالبلوك گفته‌اند كه بر حسب نقشه آن زمان از بلوكات قم و كاشان نبوده است . به هر حال ، همان طور كه از نام شهر پيداست محلات جمع محله است كه منظور همان روستاهاى مورد نظر می‌باشد. زمان اين نامگذارى ‌‌معلوم نيست، ولى ‌‌به گفته مطلعين محلى ‌‌اين نام در زمان حمله افاغنه ( آزادخان ) مورد استفاده قرار گرفته است. در زمان صفويه مبادلات تجارى ‌‌شهرستان محلات عمدتاً با اصفهان بود و در اين دوره آلو، قالى ‌‌، خوان و خوانچه نقاشى ‌‌از محلات به اصفهان حمل و در كارونسراها مبادله می‌شده است . فتحعلى ‌‌شاه محلات و ساير البلوكات را در عوض مواجب دختر خود كه همسر آقاخان محلاتى ‌‌بود به تيول ابدى ‌‌داده بود . اين شهر در زمان قاجاريه پايگاه فرقه اسماعيليه بود و هنوز هم برخى ‌‌از اهالى ‌‌و روستاهاى جنوبى ‌‌منطقه به اين كيش گرايش دارند . در آن زمان نايب‌الحكومه محلات ميرزا محمدخان بود كه از طرف ظل‌السلطان تعيين شده بود . در همان سال كه حكومت زير نظر ظل‌السلطان بود (1309هـ .ق) ناصرالدين شاه سفر طولانى ‌‌مدتى ‌‌به نواحى ‌‌مركزى ‌‌و جنوبى ‌‌ايران انجام داد و براى بار دوم به محلات آمد و به مدت پنج روز در اين شهر اقامت كرد . در اين دوره گلپايگان خوانسار ، محلات و كمره ( خمين ) يكى ‌‌از ولايتى ‌‌را تشكيل می‌دادند كه مركز آن گلپايگان بود. در زمان رضاشاه ( 1316هـ.ش) در تقسيمات جديد ايران تغييرات صورت گرفت و ناحيه قم كه محلات نيز يكى ‌‌از بخش‌هاى آن بود به شهرستان جداگانه تبديل شد.در محدوده كنونى ‌‌اين شهرستان روستاى خورهه و شهر نيمور سابقه‌اى بسيار طولانی‌تر از شهر محلات دارند.

 

خمين ( كمره )

 

 

براى نخستين بار نام خمين ( خميهن ) در كتاب هزار ساله تاريخ پيامبران و شاهان آمده است . خميهن مركب از دو كلمه « خو » و « ميهن » است كه روى ‌‌هم « جايگاه خوب يا سرزمين مقدس » معنى ‌‌می‌دهد . مؤلف كتاب تاريخ قم اعتقاد دارند كه شهربانو نامى ‌‌( دختر موبد موبدان ) در دوران قبل از اسلام اين شهر را بنا كرده است . از تاريخ خمين در روزگاران گذشته آثار مدونى ‌‌در دست نيست. از آثار قبل از اسلام آن می‌توان به آثار قنوات و كاريزها و آتشكده معروف خمين اشاره كرد. نام اين شهر از 200 سال پيش به مركز كمره اطلاق شده است، معروفيت خمين با نام رهبر راحل انقلاب اسلامى ‌‌حضرت امام خمينى ‌‌(ره) ارتباط مستقيم دارد. اين شهر محل زندگى ‌‌كودكى ‌‌و جوانى ‌‌حضرت امام بوده و لذا خانه پدرى ‌‌ايشان به يك اثر تاريخى ‌‌مهم تبديل شده است.

 

• دليجان

 

 

بنا به نوشته‌هاى تاريخى ‌‌، دليجان پيشين شهرى ‌‌بسيار بزرگ با چهار دروازه در چهار طرف بود كه به دروازه‌هاى قليان ، آتشكده ، شاه ولى ‌‌و كاه‌گندم معروف بودند . گستردگى ‌‌شهر قديمى ‌‌دليجان را تا نزديكى ‌‌خورهه ذكر كرده‌اند. مجموعه نشانه‌ها و آثار پيدا شده تاريخى ‌‌نشان می‌دهد كه دليجان شهرى ‌‌بزرگ بوده است. از جمله آثار پيدا شده می‌توان به سفال‌ها ، خمره‌ها و آجرهاى بسيار زيبا در جنوب دليجان ، اشاره كرد. دليجان عليرغم ويرانی‌هاى ناشى ‌‌از جنگ‌ها و بلاياى طبيعى ‌‌، به دليل موقعيت ارتباطى ‌‌و جغرافيايى ‌‌به تدريج توسعه يافته و در سال 1358 به شهرستان تبديل شده است.

 

سربند ( شازند )

 

 

شازند دهى ‌‌بود كه به آن « ادريس آباد » می‌گفتند و هم زمان با عبور راه‌آهن سراسرى ‌‌از كنار آن ، شازند نامگذارى ‌‌شد. در گذشته‌هاى دور ، در نزديكى ‌‌ادريس آباد شهرى ‌‌به نام كرج ابودُلف وجود داشته كه جزء ايالات اصفهان بوده است . اين شهر با هجوم‌هاى متعدد و به مرور تخريب و ويران گشته و آثار آن در نزديكى ‌‌آستانه هنوز هم باقى ‌‌مانده است.

 

تفرش

 

 

اين شهر قبلاً به « طبرس » و « گبرش» معروف بود و بعدها به تفرش تبديل شده است. يكى ‌‌از بخش‌هاى آن به نام فراهان پيشينه تاريخى ‌‌جالب توجهى ‌‌دارد. تفرش در شمال شهرستان اراك و فراهان در دشت كاملاً مسطح قرار گرفته و قدمتى ‌‌ديرينه دارد. چنانكه زمانى ‌‌آتشكده آذرگشسب ( يكى ‌‌از سه آتشكده معروف ساسانيان ) در روستاى فردجان فراهان قرار داشته و تل ماستر در نزديك آن ازمناطق سيزده‌گانه قباد ساسانى ‌‌بوده است. فراهان ، زادگاه مردان نامور تاريخ ايران و شاعران معروف است كه از آن جمله‌اند : فخرالافضل مولانا جلال‌الدين جعفر فراهانى ‌‌( شاعر عارف ) ، ميرزا عيسى ‌‌قائم مقام فراهانى ‌‌( وزير شاعر ) ، ميرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانى ‌‌( صدر اعظم محمدشاه)، ميرزا تقی‌خان فراهانى ‌‌( اميركبير) ، اديب الممالك فراهانى ‌‌( شاعر )، محمد حسين فراهانى ‌‌( نويسنده و شاعر ) .

 

آشتيان

 

 

آشتيان در شمال شرقى ‌‌اراك و در دامنه ارتفاعات كوه‌هاى مركزى ‌‌استان واقع شده و از مناطق قديمى ‌‌است. ابن فقيه ـ مؤلف كتاب مختصرالبلدان ـ آشتيان را « ابرشتجان» نوشته و آن را از متعلقات همدان ذكر كرده است. بعدها « ابرشتجان» به « آشتجان» و « آشتيان» تبديل شده است. طبق اظهارات مؤلف كتاب تاريخ قم، اين شهر را «كيخسرو» آباد كرده است. برخى ‌‌از جغرافی‌نويسان و مورخين نيز عقيده دارند كه سجاران و ابرشتجان را « فيران بن ويسان» ( پيران ويسه وزير افراسياب) بنا كرده است . مردم اين شهر قبل از فتح اسلام زرتشتى ‌‌بوده‌اند و 16 آتشكده داشته كه مهم‌ترين آنها « آتشكده وره » بوده است.

 

نام و نشانى ‌‌اماكن و ديدنی‌هاى مهم استان

 

 

شهرستان ساوه
سد غدير - تنگه فرقان در 25 كيلومترى ‌‌ساوه
غار آقداش - دهستان كوهپايه ، بخش نوبران ساوه
قلعه آردمين - 56 كيلومترى ‌‌جاده ساوه، همدان
قلعه الوير - شمال غربى ‌‌ساوه
قلعه اسماعيليه - 35 كيلومترى ‌‌جنوب غربى ‌‌ساوه
كاروانسراى پاسنگان - 45 كيلومترى ‌‌ساوه
كاروانسراى عبدالغفار خان - 40 كيلومترى ‌‌ساوه
كاروانسراى خشكه رود - 45 كيلومترى ‌‌ساوه
كاروانسراى گردين - جنوب مسير ساوه، قم
پل تاريخى ‌‌سرخده - جنوب ساوه
پل عسگر آباد - ساوه
منطقه باستانى ‌‌پيك - زرند
منطقه باستانى ‌‌عبدالله آباد - زرند
منطقه باستانى ‌‌گرنگ صدرآباد - زرند
منطقه باستانى ‌‌سوسنقين - نوبران
منطقه باستانى ‌‌كهك- رازقان
منطقه باستانى ‌‌مزلقان - 6 كيلومترى ‌‌ساوه
تپه آوه - 10 كيلومترى ‌‌ساوه
تپه عليشار - روستاى عليشار بخش رازقان
تپه باستانى ‌‌قيجه يا قيلجه - نوبران
تپه گل محمد - نوبران
تپه فستق ( پسته ) - نوبران
تپه شيشه باير - 3 كيلومترى ‌‌شمال غرب ساوه
تپه طيب و طاهر - روستاى آقداش ـ نوبران
تپه خسرو - روستاى مورچى ‌‌ـ نوبران
تپه خدابنده - روستاى خدابنده ـ نوبران
تپه عباسلو - 40 كيلومترى ‌‌جنوب غربى ‌‌ساوه
تپه سلطان - نوبران
تپه بيوك - 18 كيلومترى ‌‌ساوه
تپه شماره يك خونى ‌‌- نوبران
تپه جمشيد آباد - 45 كيلومترى ‌‌غربى ‌‌ساوه
تپه جوشقان - نوبران
تپه على ‌‌درزى ‌‌- نوبران
آب انبار حاج ميرزا حسن عامل - ساوه
مسجد جامع - ساوه
مسجد قرمز (انقلاب ) - ساوه
مسجد ميدان - ساوه
مسجد بازار - ساوه
امام‌زاده سيد هارون - روستاى طراز ناهيد ساوه
امام‌زاده سيدابورضا- كنار بازار ساوه
امام‌زاده سلطان سيداسحاق- جنب مسجد جامع ساوه
امام‌زاده سليمان ، فضل‌ و موسى ‌‌- روستاى آوه ( 20 كيلومترى ‌‌ساوه)
امام‌زاده شاهزاده اسماعيل - روستاى پل‌آباد ساوه
بقعه بی‌بی‌شرف خاتون - 9كيلومترى ‌‌ساوه
بقعه اشموئيل پيغمبر ( اشمعيل)- شهر ساوه


شهرستان شازند ـ ( سربند)
سدخاكى ‌‌هند ودر - 30 كيلومترى ‌‌جنوب شازند
سرآب عباس آباد - 2 كيلومترى ‌‌شرق شازند
سرآب اسكان - 5 كيلومترى ‌‌شمال روستاى فرسربند
آب عمارت - سربند
پيست اسكى ‌‌پاكل - گردنه پاكل ـ 25 كيلومترى ‌‌شازند
ناحيه ييلاقى ‌‌سربند - سربند ( شازند )
امام‌زاده سهل بن على ‌‌(ع)- سربند


شهرستان دليجان
درياچه سد پانزده‌خرداد- 5 كيلومترى ‌‌دليجان
غار چال نخجير - 8 كيلومترى ‌‌شمال و شمال شرقى ‌‌دليجان
غار كهك - شرق روستاى كهك
روستاى تاريخى ‌‌دو دهك - 17 كيلومترى ‌‌شمال غرب دليجان
بازار نراق - نراق
امام‌زاده شاهزاده اسحاق - روستاى بيجگان بخش جاسب
امام‌زاده عون بن على ‌‌- روستاى كروگان جاسب
زيارتگاه حضرت معصومه - شمال نراق
زيارتگاه آقاشابلبل - كوه‌هاى غرب دليجان


شهرستان محلات
چشمه و تفرجگاه آبگرم محلات - محلات
چشمه شفا - محلات
چشمه سليمانى ‌‌- شمال شرقى ‌‌چشمه شفا
چشمه حكيم - يك كيلومترى ‌‌جنوب شرقى ‌‌شفا
غار آزادخان - غرب محلات ـ روستاى « سنجه باشى ‌‌»
غار شاه بلبل - كوه‌هاى شرقى ‌‌محلات
غار سوراخ گاو - شمال غربى ‌‌روستاى خورهه
غار يكه چاه - جنوب شرقى ‌‌محلات
غار گلدار و گلچشمه - جنوب نيمور
غار سرچشمه - شمال محلات
غار كشته ريز- شمال غربى ‌‌محلات
ناحيه تاريخى ‌‌نيمور - 15 كيلومترى ‌‌جنوب شرقى ‌‌محلات
روستاى تاريخى ‌‌خورهه - محلات
قلعه جمشيدى ‌‌- نيمور
قلعه آقاخان محلاتى ‌‌- جنوب شهر محلات
كاروانسراى دودهك- در مسير جاده دودهك به دهستان خورهه
كاروانسراى جون‌آباد - جنوب غربى ‌‌محلات
پل دودهك - نزديكى ‌‌كاروانسراى دودهك
سنگ‌نوشته خورهه - خورهه
معبد سلوكى ‌‌- خورهه
آتشكده آتشكوه - روستاى آتشكوه نيمور
سد ساسانى ‌‌نيمور - 7 كيلومترى ‌‌جنوب غربى ‌‌محلات
يخچال نيمور - يك كيلومترى ‌‌غرب نيمور
مسجد جامع - محلات
مسجد جامع - نيمور
امام‌زاده يحيى ‌‌و فضل‌الرضا- خيابان سرچشمه محلات
امام‌زاده شاهزاده موسى ‌‌- محله پايين محلات
امام‌زاده شاهزاده اسماعيل - نيمور
امام‌زاده خورهه - خورهه


شهرستان تفرش
چشمه آب معدنى ‌‌گراو - 5كيلومترى ‌‌غرب تفرش
تپه بالا مشهد زلف - تفرش
تپه پايين مشهد زلف - تفرش
مسجد جامع - تفرش
بقعه ابوالعلاء - تفرش
امام‌زاده ابوالقاسم - 25 كيلومترى ‌‌جنوب غربى ‌‌تفرش
امام‌زاده شاهزاده احمد - روستاى كوهين
امام‌زاده شاهزاده قاسم - روستاى ترخوران
امام‌زاده شاهزاده‌ هادى ‌‌- روستاى جمزقان
امام‌زاده عاقل - روستاى بنابر
گنبد بی‌بى ‌‌- تفرش


شهرستان خمين
بيت حضرت امام خمينى ‌‌(ره) - خمين
عمارت سالار محتشم - خمين
قلعه يوجان و شمس - روستاى يوجان
آسياب‌هاى بادى ‌‌- خمين
تيمچه بازار خمين - خمين
شبستان مسجد جامع خمين - خمين
امام‌زاده اسماعيل - روستاى يوجان
امام‌زاده عبدالله - خمين

 

زنده دل ، حسن . مجموعه راهنماى جامع ايرانگردى ‌‌: استان مركزى ‌‌، تهران : نشر ايرانگردان – جهانگردان ، 1379 . ص 28-35، 113 -118.

* منبع :

مناسبت ها

 

 
 

 

 

 
 
 
 

آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 4599
 بازدید امروز : 697
 کل بازدید : 4938710
 بازدیدکنندگان آنلاين : 9
 زمان بازدید : 5.5781