تصاویر ایران

مشاهير و چهره‌های ماندگار

مقالات همايش

دانشجویان

مجله الکترونیکی

نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد

كرمانشاه

 

 

كرمانشاه يكى ‌‌از باستانی‌ترين شهرهاى ايران است كه گفته می‌شود توسط طهمورث ديوبند – پادشاه افسانه‌اى پيشداديان- ساخته شده است. برخى ‌‌از مورخين بناى آن را به بهرام پادشاه ساسانى ‌‌نسبت می‌دهند. كرمانشاه در زمان قباد اول و انوشيروان ساسانى ‌‌به اوج عظمت خود رسيد. در قرن چهارم يكى ‌‌از مورخان اسلامى ‌‌از كرمانشاه به عنوان شهرى ‌‌زيبا در ميان اشجار و آب‌هاى روان ياد كرده است.تاورنيه، جهانگرد و بازرگان فرانسوى،‌‌ كرمانشاه را به عنوان شهركى ‌‌پرنعمت و آباد وصف كرده و چنين نوشته‌ است: ” هم زمان با حمله افغان و سقوط اصفهان كه طومار فرمانروايى ‌‌خاندان صفوى ‌‌در نورديده شد، كرمانشاه به جرم قرب جوار، با تهاجم عثمانی‌ها مواجه گرديد و بار ديگر شهر رو به خرابى ‌‌نهاد.“ نادر شاه به منظور آمادگى ‌‌در مقابل تجاوز عثمانی‌ها، به اين شهر توجهى ‌‌خاص مبذول داشت. در اوايل حكومت شاه اسماعيل صفوى ‌‌سلطان مراد آق قويونلو با 70 هزار نفر كرمانشاه و همدان را اشغال كرد.صفويه براى جلوگيرى ‌‌از تجاوز احتمالى ‌‌امپراطورى ‌‌عثمانى ‌‌اين شهر را مورد توجه قرار داد. در زمان شيخ عليخان زنگنه صدر اعظم صفوى ‌‌به آبادانى ‌‌و رونق كرمانشاه افزوده شد، ولى ‌‌در دوره  افشاريه مورد هجوم عثمانی‌ها قرار گرفت. اما نادرشاه عثمانی‌ها را به عقب راند، ولى ‌‌در اواخر زندگى ‌‌نادرشاه، كرمانشاه با محاصره و تاراج عثمانی‌ها مواجه شد. كرمانشاه در عهد زنديه دستخوش آشوب فراوانى ‌‌گرديد. به طورى ‌‌كه در كتاب ”تحفه العالم“ عبدالصيف جزايرى ‌‌از كرمانشاه به عنوان خرابه نام برده شده است. در دوره  قاجار تا حدى ‌‌از حملات عثمانی‌ها به ناحيه  كرمانشاه كاسته شد. به‌طورى ‌‌كه در سال 1221ه.ق محمدعلى ‌‌ميرزا به منظور جلوگيرى ‌‌از تجاوز عثمانی‌ها در كرمانشاه مستقر شد.در سال 1267ه.ق، امام قلى ‌‌ميرزا از طرف ناصرالدين شاه به سرحدادى ‌‌كرمانشاه منصوب شد و مدت 25 سال در اين شهر حكومت كرد و در همين دوره بناهايى ‌‌را احداث و به يادگار گذاشت. اين شهر در جنبش مشروطه سهمى ‌‌به سزا داشت و در جنگ جهانى ‌‌اول و دوم به تصرف قواى بيگانه درآمد و پس از پايان جنگ تخليه شد. در نتيجه جنگ تحميلى ‌‌عراق عليه ايران، اين شهر خسارات زيادى ‌‌ديد و پس از جنگ اقدامات مؤثرى ‌‌در جهت بازسازى ‌‌آن صورت گرفت.

 

اسلام آباد غرب

 

 

نام اسلام آباد غرب نخست ”مندلي“ بود. بعد از حمله  عرب‌ها، يكى ‌‌از سرداران عرب به عمران و آبادى ‌‌آن پرداخت و به مرور زمان به شهر ”هارون آباد“ معروف شد. در سال 1309 ه.ش نام شهر به شاه آباد غرب تغيير يافت.بعد از انقلاب اسلامى ‌‌در سال 1357، نام اين شهرستان به اسلام آباد غرب تغيير داده شد. اين شهر در روزگار صفويه به ويژه در زمان شاه عباس رونق يافت و كاروانسراهايى ‌‌براى اقامت تجار، مسافران و زايران عتبات عاليات احداث شد.
بعضى ‌‌از بخش‌هاى اين شهرستان سابقه‌اى تاريخى ‌‌دارند:
بخش ماهيدشت در دوره  اشكانی‌ها به ”نيستاه“ معروف بود و به دليل آب و هوا و مراتع خوب، محل پرورش اسب جنگاوران اشكانى ‌‌بوده است. در زمان صفويه اين ناحيه ماهيدشت ناميده شد و كاروانسراى شاه عباسى ‌‌در آن بنا گرديد.بخش كرند در دامنه  كوهستان واقع شده و آب و هواى معتدلى ‌‌دارد. مورخان، صنعتگران و آهنگران كرندى ‌‌را حتى ‌‌در عهد داريوش هخامنشى ‌‌با ذوق فراوان ذكر كرده‌اند.

 

پاوه (اورامانات)

 

 

نام پاوه را به پاوه، سردار يزدگرد سوم – آخرين شاهنشاه ساسانيان – منسوب می‌دانند كه جهت جلب حمايت اكراد روانه  اين منطقه گرديد و مورد احترام اهالى ‌‌قرار گرفت. بعدها به خاطر تجليل از آن سردار، اين ناحيه را پاوه ناميدند كه در كتاب‌هاى عربى ‌‌”فاوج“ آمده است.قلعه  دژ و پاسگه كه هنوز در پاوه وجود دارد بازمانده  برج و باروى ‌‌عهد آن سردار است. ظاهراً در محلى ‌‌نزديك پاوه كه اكنون ”جنگاه“ گفته می‌شود، مردم پاوه با سعد وقاص جنگيده‌اند. همچنين معنى ‌‌كلمه اورامانات از اورتن (اورامان) – نام يكى ‌‌از سروده‌هاى دين زرتشتيان – گرفته شده است.

 

سرپل ذهاب

 

 

سرپل ذهاب در جوار ويرانه‌هاى شهر قديمى ‌‌حلوان بنا شده و قلعه  مخروبه‌اى نيز در نزديكى ‌‌آن قرار دارد. سرپل ذهاب به عنوان دژ و پايگاه مرزى ‌‌ايران باستان بود كه در زمان حمله  عرب‌ها به ايران از بين رفته و آثارى ‌‌از پايه‌هاى آجرى ‌‌آن به‌ جا مانده است.در كتب تاريخى ‌‌از اين ناحيه به عنوان «زهاو» مركز ايالت حلوان نام برده شده است. كلمه  ذهاب در لغت به معنى ‌‌”آب مقطر، خوب و همچنين به معنى ‌‌چشمه و منبع آب“ آمده است. ظاهراً به علت چشمه‌سارها و سراب‌هاى فراوان، اين شهر به ذهاب مشهور شده است. نام ديگر اين ناحيه ”سرپل“ است كه از نام پلى ‌‌بر روى ‌‌رودخانه  الوند در 12 كيلومترى ‌‌ذهاب اخذ شده است. اين پل در سال 1345 ه.ش تخريب شده است. اين شهر كه طبيعتى ‌‌بسيار زيبا دارد در جنگ تحميلى ‌‌آسيب فراوان ديد ولى ‌‌بعد از جنگ دوباره بازسازى ‌‌و نوسازى ‌‌شد.

 

سنقر و كليايي

 

 

سنقر در لغت فارسى ‌‌به معنى ‌‌”پرنده شكاري“ است. از قدمت ديرينه  اين شهر اطلاعات روشنى ‌‌در دست نيست ولى ‌‌در دوره  سلاجقه امراى سنقر به نام ”آقا سنقر“ معروف بوده‌اند. گفته می‌شود كه شهر سنقر در ابتدا يك اردوگاه مغولى ‌‌بود كه بعدها به شهر تبديل شده است.در زمان شاه اسماعيل دوم صفوى ‌‌حكومت سنقر به عهده  «سولاق حسين تكلو» بود. در عصر شاه طهماسب اول حكومتى ‌‌به نام سنقر و كلهر در اين ناحيه ايجاد و به خوانين زنگنه تفويض گرديد.در سال 1017 هجرى ‌‌قمرى ‌‌به حكم شاه عباس صفوى،‌‌ سنقر جزء تبول مصطفى ‌‌پاشا فرزند اوزون احمد شد. به سال 1048 از طرف شاه صفى،‌‌ شاهرخ بيگ (مير آخور)، به حكومت سنقر، هرسين، كرمانشاه و بيستون منصوب شد.در دوره  افشاريه و زنديه سران ايل كليايى ‌‌به حكومت سنقر، منصوب شدند. سپس حكومت سنقر به خسروخان اردلان والى ‌‌كردستان تفويض گرديد.در زمان فتحعلى ‌‌شاه قاجار فرزند وى ‌‌فتح‌اله ميرزا به حكومت سنقر گماشته شد. سپس اين ناحيه با نواحى ‌‌كنگاور، ملاير و تويسركان يكى ‌‌شده و تحت حكمفرمايى ‌‌شاهزاده شيخعلى ‌‌ميرزا- پسر فتحعلى ‌‌شاه – قرار گرفت. در زمان ناصرالدين شاه سنقر و كليايى ‌‌ضميمه  اسدآباد شد.در حال حاضر شهرستان سنقر و كليايى ‌‌از نواحى ‌‌جالب توجه و زيباى استان كرمانشاه است كه در جلگه  هموار و زيبايى ‌‌واقع شده و اطراف آن را رودخانه، سبزه زار، باغات و بيشه زار فراگرفته است و قلل كوه‌هاى آن تا اواخر تابستان از برف زمستانى ‌‌می‌درخشد و از جهات طبيعى ‌‌واجد ارزش‌هاى جهانگردى ‌‌می‌باشد.

 

قصر شيرين

 

 

قصر شيرين از شهرهاى بسيار قديمى ‌‌ايران است. بناى اين شهر به خسرو پرويز ساسانى ‌‌منسوب است، ولى ‌‌در عصر هخامنشيان نيز آباد بوده است. در اطراف شهر فعلى،‌‌ ويرانه‌هاى قصر شيرين كهنه باقى ‌‌مانده است كه گفته می‌شود در زمان سلطنت خسرو پرويز، باغى ‌‌وسيع با قصرهاى دلپذير و فرخ انگيز بود و قصر زمستانى ‌‌محبوبه  او شيرين نيز در آن قرار داشته است. افسانه  معروف شيرين و فرهاد از نام اين شهر اخذ شده است.پس از حمله  عرب‌ها، قصر شيرين ويران گشت و تا سال 1270 ه.ق، مانند قصبه  كوچكى ‌‌باقى ‌‌ماند. در جنگ جهانى ‌‌اول، قصر شيرين مرز سربازان دولت‌هاى آلمان و عثمانى ‌‌از يك طرف و روسيه و انگلستان از طرف ديگر بود. اين شهر هم اكنون گسترش يافته و به شهرى ‌‌بزرگ و جذاب تبديل شده است.

 

كنگاور

 

 

كنگاور يكى ‌‌از شهرهاى قديمى ‌‌ايران است كه قدمت آن به دوره  ساسانى ‌‌می‌رسد. بعد از شكست ايران، عرب‌ها نام آن را قصراللصوص ناميدند. كنگاور به دليل همجوارى ‌‌با معبد باستانى ‌‌آناهيتا، اهميت ويژه‌اى داشته است. اين شهر تا زمان ساسانيان آباد بود، ولى ‌‌پس از غلبه  عرب‌ها ويران شده است. در حال حاضر آثار قلعه  خرابه  سنگى ‌‌معبد آناهيتا در محله  گچ‌كن آن باقى ‌‌مانده است.جغرافيانويس يونانى ‌‌– ”خاراكسي“- در قرن اول ميلادى ‌‌از كنگاور تحت عنوان « گونگويار » ياد كرده است. تاريخ و جغرافيانويسان عرب از قرن چهارم هجرى،‌‌ از اين ناحيه نام برده و اغلب آن را ”كَنكَور“ نوشته‌اند.در اين شهر، خسرو پرويز بر روى ‌‌صفه‌ى،‌‌ بناى ستون‌دارى ‌‌از گچ و آجر ساخته بود.ى‌‌اقوت حموى ‌‌در قرن هفتم هجرى ‌‌قمرى ‌‌نوشته است كه ساختمان‌هاى ساسانيان بيست ذرع از سطح زمين بلندتر است. شهر كنگاور به دليل بقاياى كاخ يا معبد آناهيتا اشتهار ملى ‌‌و جهانى ‌‌دارد.

 

جوانرود

 

 

جوانرود همان محلى ‌‌است كه حمدالله مستوفى ‌‌در نزهت القلوب از آن به عنوان ”الاني“ نام برده است. در حال حاضر نيز آب مشروب شهر جوانرود، از آب سراب معروف ”الاني“ تأمين می‌شود. حمدالله مستوفى ‌‌از الانى ‌‌يا جوانرود امروز به عنوان قصبه‌اى معتبر با هواى خوش، آبهاى روان، علفزارهاى نيكو، شكارگاه‌هاى خوب و ناحيه‌اى با محصولات غلات نام برده است.در دوره  شاه طهماسب صفوى ‌‌جوانرود بيش از صد قريه داشته است و اطراف آن قلعه‌هايى ‌‌نيز وجود داشته‌ است. درويش سلطان (فرزند صفی‌ خان سليمان گوران – والى ‌‌جوانرود) بر خرابه‌هاى الانى،‌‌ قلعه و مسجد، بازار و مدرسه ساخته است.در دوران افشاريه و تا اواخر دوره  زنديه مورد توجه خاص حكمرانان بوده است. در دوره  قاجاريه، حكومت جاف و جوانرود در دست برادر و فرزندان امان الله خان والى ‌‌بود. امان الله خان والى،‌‌ حكومت جاف و جوانرود را به محمد صادق خان پسرش واگذار نمود. حكومت جوانرود بعد از سال 1320 به يكى ‌‌از بيك زادگان رستم بيك جاف واگذار شده بود. اين شهر در حال حاضر بسيار آباد و توسعه يافته است و طبيعت و فضايى ‌‌زيبا دارد.

 

گيلان غرب

 

 

شهرستان گيلان غرب از نواحى ‌‌قديمى ‌‌استان كرمانشاه است كه در نوشته‌هاى تاريخى ‌‌نيز به كرات از آن نامبرده شده است. خرابه‌هاى روستاى گيلان در منتهی‌اليه جنوب جلگه  كرمانشاه بر سر راه كرمانشاه به بغداد قرار دارد. اين خرابه‌ها كه به شكل تپه خودنمايى ‌‌می‌كنند، احتمالاً بناهايى ‌‌بوده‌اند كه بنابه ضرورت‌هاى دفاعى ‌‌و امنيتى ‌‌ساخته شده‌اند. در اين تپه‌ها آجرهاى بزرگ به سبك بابلى ‌‌و به تعداد زياد پيدا شده كه نشانه‌هايى ‌‌از قدمت تپه‌ها هستند و احتمالاً آتشكده‌هاى بزرگ مربوط به مغ‌ها بوده‌اند كه در دوره  اشكانيان به يكى ‌‌از خدايان محلى ‌‌اختصاص داشته است. شهرستان گيلان غرب محل سكونت ايل بزرگ كلهر است و از گذشته‌هاى دور، خوانين كلهر زمستان‌ها را در اين منطقه سر می‌كردند.

 

هرسين

 

 

هرسين يكى ‌‌از نواحى ‌‌باستانى ‌‌استان كرمانشاه است. در اين ناحيه آثارى ‌‌از دوره  ساسانى ‌‌از جمله صفحه  تراشيده  كوه، حوض سنگى،‌‌ طاق سنگى،‌‌ پلكان سنگى،‌‌ قلعه و آثارى ‌‌ديگر باقى ‌‌مانده است. پيشينه  تاريخى ‌‌شهرستان هرسين با قدمت و تاريخ كرمانشاه عجين شده است. لسترنج در جغرافياى سرزمين‌هاى خلافت شرقى ‌‌از قول حمدالله مستوفى ‌‌می‌نويسد: «در همان حدود قلعه هرسين و در پاى آن قلعه  كوچكى ‌‌واقع بود و اين شهر كوچك هنوز در بيست ميلى ‌‌جنوب شرقى ‌‌كرمانى ‌‌باقى ‌‌است.» صاحب عالم آراى عباسى ‌‌در زمره  جلوداران لشگر ايران در مقابل لشگر عثمانى،‌‌ از شاه سلطان خدابنده لو حاكم هرسين نام می‌برد. در دوره  قاجار نيابت، اين محل با امين الرعايا و فرزندان او بوده است. اين ناحيه در سال‌هاى اخير به شهرستان تبديل شده است.

 

صحنه

 

 

شهرستان صحنه يكى ‌‌ديگر از بخش‌هاى شهرستان كرمانشاه بود كه در سال‌هاى اخير به شهرستان‌ مستقلى ‌‌تبديل شده است. محدوده  اين شهرستان نيز از نواحى ‌‌قديمى ‌‌و تاريخى ‌‌استان كرمانشاه است و آثار و بقاياى ادوار گذشته در آن به جا مانده‌اند

 

نام و نشانى ‌‌اماكن و ديدنی‌هاى مهم استان

 

 

كرمانشاه
سراب نيلوفر- 30 كيلومترى ‌‌شمال غرب كرمانشاه
سراب ياورى ‌‌– جاده  كرمانشاه، روانسر
سراب طاق‌وسان – شمال كرمانشاه
سراب‌هاى خفر – كيلومتر 18 جاده كرمانشاه، سنندج
سراب‌ قنبر – جنوب كرمانشاه
غار پراو- شمال كرمانشاه
غارآسنگران – 22 كيلومترى ‌‌جاده كرمانشاه، سنندج
غار تايله‌نو – بدره، كوه برزرد
غار رُتيل- مسير كرمانشاه به كرند
غار كليسا – ارتفاعات كرمانشاه
غار مرشكار – ارتفاعات كرمانشاه
غار ميرارى ‌‌– ارتفاعات كرمانشاه
غار نوروزخان – ارتفاعات كرمانشاه
غار جوجو – ارتفاعات پراو
قلعه  شاهين – 18 كيلومترى ‌‌جاده  كرمانشاه، قصرشيرين
قلعه  گه – مسير جاده  كرمانشاه، كرند
قلعه  خاموش – مسير كرمانشاه، ريجاب
كاروانسراى ماهيدشت – ماهيدشت
پل ماهيدشت – جاده  كرمانشاه، قصرشيرين
مسجد جامع – كرمانشاه
مسجد حاج شهبازخان – كرمانشاه
مسجد دولتشاه – كرمانشاه
مسجد شاهزاده – كرمانشاه
مسجد عمادالدوله – كرمانشاه
مسجد معتمد – كرمانشاه
مسجد فيض آباد – كرمانشاه
تكيه معاون الملك – كرمانشاه


صحنه
غار حاجى ‌‌- روستاى كله جوب دينور
غار سيد شهاب – روستاى ميانراهان دينور
قلعه  هژير – 18 كيلومترى ‌‌شمال غرب صحنه
قلعه  مروان – كندوله دينور
حمام پاچمن – شهر صحنه
پل خسروى ‌‌– راه قديمى ‌‌دينور به صحنه
پل آجرى ‌‌ميان راهان – 22 كليلومتر شمال غرب صحنه
پل نوژى ‌‌وان – روستاى بخوران چمچال،‌ غرب صحنه
مقبره  صخره‌اى كيكاوس – شمال شهر صحنه
امام زاده عباسعلى ‌‌– دينور
امام زاده محمود – دينور
زيارتگاه شوق على ‌‌– ناحيه  دربند
زيارتگاه تخت تيمور – ناحيه  دربند
امام زاده پيركتان – محمود آباد دينور
بقعه نوربخش – كندوله دينور
امام زاده سيد ابراهيم – پريان، كندوله
امام زاده سيدجلال الدين – 6 كيلومترى ‌‌شمال كندوله


سنقر و كليايي
غارهاى آوه‌زا و كبوتر – جاده  سنقر، كرمانشاه
قلعه  بزه‌رود – روستاى بزه رود، جنوب شرق سنقر
گور دخمه دربند- شهر سنقر


كنگاور
چشمه  عبدل- شمال كنگاور
چشمه  هندى ‌‌آباد – شمال شرق كنگاور
چشمه  صيفور – شمال شرق كنگاور
قلعه  سارى ‌‌اصلان – شمال شهر كنگاور
حمام‌هاى قديمى ‌‌– شهر كنگاور
پل آجرى ‌‌كوچه – دهستان گودين
معبد آناهيتا – كنگاور
مسجد جامع – كنگاور
مسجد امام‌ زاده – كنگاور
امام زاده سيد جمال الدين – فش، بخش مركزي
امام زاده باقر – گودين، بخش مركزي
شاهزاده محمد ابراهيم – كنگاور


هرسين
نقوش و كتيبه‌هاى باستانى ‌‌– بيستون
غار تاريخى ‌‌– بيستون
امامزاده خلى ‌‌الله – روستاى چم سر
سراب نوژى ‌‌وران – 15 كيلومترى ‌‌جاده  بيستون، سنقر
غار داود – ارتفاعات بيستون
غاز شهربانو – ارتفاعات بيستون
غار عسل – ارتفاعات بيستون
غار مردوزان – ارتفاعات بيستون
غار انار – ارتفاعات بيستون
كاخ شاهپور – نزديك شهر هرسين
قلعه  بيستون – ابتداى راه بيستون به سنقر كليايي
قلعه  هرسين – شهر هرسين
ناحيه  باستانى ‌‌بيستون – بيستون
شهر باستانى ‌‌چمچال – بيستون
جاده  باستانى ‌‌ساسانى ‌‌– در طرفين بقاياى پل خسرو بيستون
كاروانسراى شيخ عليخان – بيستون
پل خسرو – راه قديمى ‌‌بيستون به سرماج


سرپل ذهاب
چشمه  آب گرم تنگ حمام – بين سرپل ذهاب و قصر شيرين
قلعه  منيژه – جاده  سرپل ذهاب به ديره
قلعه  گبرى ‌‌– سرپل ذهاب
كاروانسراى ساسانى ‌‌– سرپل ذهاب
دكان داود – 3 كيلومترى ‌‌جنوب شرقى ‌‌سرپل ذهاب
مقبره  احمدبن اسحاق – اول جاده  سرپل ذهاب، ديره


قصر شيرين
عمارت خسروى ‌‌– قصر شيرين
كاخ حوش كورى ‌‌– قصر شيرين
آتشكده  چهارقاپو – قصر شيرين


جوانرود
غار كاوات – شمال دره  قورى ‌‌قلعه


اسلام آباد غرب
قلعه  ژيان – اسلام آباد
كاروانسراى صفوى ‌‌– 70 كيلومترى ‌‌غرب كرمانشاه
طاق گرا – جاده  قديمى ‌‌ابريشم در شهر اسلام آباد
قلعه  يزدگردى ‌‌– 12 كيلومترى ‌‌شمال غرب ريجاب
قلعه  زرده – 12 كيلومترى ‌‌شمال غرب ريجاب
مسجد ريجاب – ريجاب
مقبره  ابودجاجه – ريجاب
قلعه  يزدگردى ‌‌– 12 كيلومترى ‌‌شمال غرب ريجاب
قلعه  زرده – شمال غرب ريجاب


پاوه
غار قورى ‌‌قلعه – جنگل‌هاى اورامانات، 90 كيلومترى ‌‌كرمانشاه
مسجد جامع – پاوه

 

زنده دل ، حسن . مجموعه راهنماى جامع ايرانگردى ‌‌: استان كرمانشاه ، تهران : نشر ايرانگردان – جهانگردان ، 1379 . ص30-38 ، 115-120.

* منبع :

مناسبت ها

 

 
 

 

 

 
 
 
 

آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 5158
 بازدید امروز : 782
 کل بازدید : 4938795
 بازدیدکنندگان آنلاين : 16
 زمان بازدید : 6.9063