تصاویر ایران

مشاهير و چهره‌های ماندگار

مقالات همايش

دانشجویان

مجله الکترونیکی

نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد

آباده

 

 

قدمت اين شهر به بيش از هزار سال می‌رسد، اما توسعه و ترقى ‌‌آن تقريباً از زمانى ‌‌كه كريمخان زند شيراز را پايتخت ايران كرد،‌ شروع شد. آثار قلعه‌هاى قديمى ‌‌مانند قلعه كهنه، قلعه ناريخى ‌‌و قلعه‌شيرازى ‌‌هنوز هم در اطراف اين شهر ديده می‌شود.آباده را قبايل گرجه‌اى و پرندى ‌‌بنا كردند، اما اهميت واعتبار آن به دوره‌ كريم‌خان زند باز می‌گردد. ظاهراً به دستور او بود كه اين شهر آباده ناميده شد. آباده به علت نامساعد بودن عوامل جغرافيايى ‌‌از نظر شهرى ‌‌چندان پيشرفتى ‌‌نكرده، اما به دليل استقرار در مسير كوچ ( ييلاق – قشلاق ) ايل قشقايى،‌‌ حائز اهميت است.

 

استهبان

 

 

نام اين شهرستان از لغت «سته »به معناى انگور و انگورستان گرفته شده است. آبادانى ‌‌اين شهر از سال 746 هجرى ‌‌قمرى ‌‌( پس از ويرانى ‌‌آن در دوره مغول) به دست امير مبارزالدين آل مظفر صورت گرفته است.اين شهر در قديم چهار محله داشت كه هر محله داراى مساجد و آب انبارهاى متعددى ‌‌بود. حمدالله مستوفى ‌‌از آن به نام شهركى ‌‌پر درخت كه آب و هواى معتدل و ميوه فراوان دارد، ياد كرده است. جغرافى ‌‌نويسان اسلامى ‌‌نام آن را به صورت اصطهبان و گاهى ‌‌هم اصطهبانات ثبت كرده‌اند، ولى ‌‌با گذشت زمان، فارسى ‌‌زبانان آن را اصطهبان ناميده‌اند.

 

 اقليد

 

 

اقليد در فارسى ‌‌به معناى كليد است و مفهوم مجازى ‌‌آن، كليد گشايش سرزمين فارس است، گويى ‌‌هر آن كس كه اقليد را فتح كند ، فارس را فتح كرده است. از آثار قديمى ‌‌اين شهرستان می‌توان به تل حاجى ‌‌نوروز، تل خنجشت، تپه حسن‌آباد، تل چشمه وزوزن (مربوط به هزاره اول پيش از تاريخ) و كتيبة‌پهولى ‌‌(مربوط به دروه ساسانيان) اشاره كرد.

 

جهرم

 

 

جهرم يا كهرم به معناى جاى گرم است و از آثار باقى ‌‌مانده آن می‌توان قلعه گبرى ‌‌را نام برد كه به سبك معمارى ‌‌ساسانى ‌‌ساخته شده است.به استناد نوشته‌هاى استخرى،‌‌ ابن بلخى ‌‌و حمدالله مستوفى،‌‌ جهرم قلعه‌اى بزرگ، معروف به خورشه و خورشاه داشت كه فاصله آن تا شهر، پنج فرسخ بود. بانى ‌‌اين قلعه، خورشه، عامل خلفاى بنى ‌‌اميه در جهرم بود كه بعدها به همت خواجه نظام‌الملك – وزير مشهور سلجوقيان – تعمير و مرمت شد.در امتداد راه جنوبى ‌‌جهرم در 42 كيلومترى ‌‌جنوب غربى ‌‌جويم،‌دو محل در مجاورت هم به نام‌هاى حريم و كاريان وجود دارند. كاريان محل آتشكده معروف كاريان است كه مخصوص موبدان بود و يكى ‌‌از سه آتشكده بزرگ ايران دروه ساسانى ‌‌به شمار می‌رفت.

 

داراب

 

 

داراب از شهرهى ‌‌قديمى ‌‌استان فارس است كه قبل از اسلام «دارابگرد» نام داشت و خرابه‌هاى آن در پنج كيلومترى ‌‌جنوب شهر داراب فعلى ‌‌قرار دارد. ولايت دارابگرد (درابجرد)، شرقی‌ترين ولايت از پنج ولايت فارس بود و تقريباً همان ولايت شبانكاره بود كه در دوره ‌مغولان از فارس جدا شد و حكومتى ‌‌جداگانه داشت.در افسانه‌هاى ايرانى،‌‌ بناى شهر دارابگرد را به داراب نسبت داده‌اند. مركز داراب در دوره خلفاى اسلامى ‌‌شهر دارابگرد يا دارابجرد ثبت شده است.در آغاز قرن ششم هجرى،‌‌ قسمت عمده شهر دارابگرد ويران شد و تنها قلعه‌اى محكم كه در وسط شهر بود، باقى ‌‌ماند. همزمان با استيلاى اتابكان سلغرى ‌‌بر فارس، سلسلة‌ديگرى ‌‌در قسمت شرقى ‌‌اين ايالت يعنى ‌‌درناحية‌سرحدى ‌‌بين فارس، كرمان وخليج فارس كه مشتمل بر بلاد دارابگرد، نيريز، ايگ (ايج)، طارم و اصطهبانان بود، به قدرت رسيد واين نواحى ‌‌را كه در آن زمان شبانكاره نام داشت، به تصرف خود درآورد. اين سلسه، مركز حكومت را از دارابگرد به داركان (زركان) كه در جنوب قلعه ايگ واقع شده است، منتقل كرد.

 

سپيدان

 

 

مركز شهرستان سپيدان يا بيضا، اردكان است. اردكان در لغت به معنى ‌‌نوعى ‌‌از جدول‌ها و اشكال نجومى ‌‌است. واژه «ارد» را قهر و غضب نيز معنى ‌‌كرده‌اند و «كان» به معناى معدن است،‌ گفته می‌شود كه اهالى ‌‌آنجا شورشگر و جنگجو بودند.اردكان از حوادث روزگار در امان نماند، حملات افغان‌ها در زمان افشاريه و يورش‌هاى ايلات بويراحمد در دو قرن پيش، خرابی‌هاى بسيارى ‌‌در اين شهر به بار آورد. پنجاه سال پيش نيز سيل اين شهر را نيمه ويران كرد.

 

شيراز

 

 

نام شيراز، در كتيبه‌هاى هخامنشى ‌‌تخت جمشيد خوانده شده است. اشياء و ظروف تاريخى ‌‌و مسكوكاتى ‌‌كه هم اكنون در موزه متروپوليتن نيويورك موجود است، از مجد و عظمت شيراز در عهد سلوكی‌ها، اشكانيان و ساسانيان گواهى ‌‌می‌دهد. در كاوش‌هاس منطقه قصر ابونصر معلوم شد كه اين بنا به اواخر دوران اشكانى ‌‌يا اوايل دوره ساسانى ‌‌تعلق داشته و چند مهره نيز كه نام اردشير و شيراز بر آن نوشته شده، به دست آمده است.طبق روايات اساطيرى،‌‌ شيراز در زمان فرزند تهمورث – دومين پاشاه پيشدادي- ساخته شده است. در زمان خلفاى اسلامى،‌‌ اعراب چندين بار به شهر استخر حمله كردند كه بر اثر مقاومت ساكنان آن، شهر سخت آسيب ديد. به مرور شيراز مقر حكمرانان عرب و مأموران خلفاى اموى ‌‌و عباسى ‌‌شد. با كاسته شدن از عظمت، وسعت و جمعيت شهر استخر، بر رونق شيراز افزوده شد. در سال 281 هـ ق. عمروليث دومين پادشاه صفاريان،‌ بناهاى متعددى ‌‌از جمله يك مسجد جامع در شيراز احداث كرد و به رونق بيش از پيش اين شهر افزود.
ديلميان بر آبادانى ‌‌شيراز افزودند. خصوصاً عضدوالدوله ديلمى ‌‌( 372 – 366هـ ق) در مجد و عظمت شهر و رفاه مردم آن كوشش بسيار كرد. دردوران صفويه شيراز مركز ايالت فارس بود و امامعلى ‌‌خان، حكمران فارس بناهاى بسيارى ‌‌در اين شهر پی‌ريخت.در سال 1079 هـ ق، شيراز بر اثر جارى ‌‌شدن سيل سهمگين ويران شد و بسيارى ‌‌از آثار تاريخى ‌‌آن از ميان رفت. در اواخر دوره صفويان نيز افغان‌ها اين شهر را مورد حمله قرار دادند و خرابی‌هاى بی‌شمار به آن وارد آوردند. در سال 1142 هـ . ق. تقی‌خان شيرازى ‌‌اعلام استقلال كرد وسر از فرمان نادر بر تافت. نادر شاه انبوهى ‌‌از لشكريان خود را به جنگ با حاكم شيراز و تصرف شهر فرستاد و بعد از چهار ماه و پانزده روز محاصره ، شيراز به تصرف سپاهيان نادر درآمد و لشكريان غالب، بسيارى ‌‌از مردم بی‌گناه را قتل عام كردند. پس از اين واقعه وحشتناك،‌ بيمارى ‌‌طاعون بيش از 14 هزار نفر از مردم شهر را از پاى درآورد.در سال 1180 هـ.ق كريمخان زند شيراز را مقر حكومت خود قرار داد و براى عمران و آبادانى ‌‌آن كوشيد.هنگامى ‌‌كه آغامحمدخان قاجار در سال 1207 هـ.ق، به شيراز دست يافت، امر به ويرانى ‌‌باروى ‌‌شهر داد. بعدها بارويى ‌‌ديگر نيز ساخته شد كه بر اثر زلزله سال 1339 هـ.ق بسيارى ‌‌از قسمت‌هاى آن فرو ريخت. شيراز طى ‌‌چند دهه اخير توسعه و گسترش جالب توجهى ‌‌يافته و به يكى ‌‌از شهرهاى مهم و زيباى ايران تبديل شده است. محيط مساعد شيراز در ادورا گوناگون دانشمندان، سخنوران و نويسندگانى ‌‌بزرگ را در دامان خود پرورده است كه آثار جاويدان آن‌ها ميراث علمى ‌‌و ادبى ‌‌ايران را زنده و جاويد نگاه خواهد داشت.

 

 فسا

 

 

 شهر فسا كه در گذشته به آن پسه يا پسا می‌گفتند، از شهرهاى قديمى ‌‌خطه پارس است. اين شهر، به گفته برخى ‌‌از مورخان، در قديم «پارسا گرد» نام داشت و در الواح گلى ‌‌تخت جمشيد به نام پشى ‌‌يا باشی‌ها نوشته شده است. نام پسه به تدريج به پسا تبديل شد واعراب آن را فسا ناميدند.شهر فسا در قرن چهارم هجرى ‌‌دومين شهر مهم ولايت دارابگرد بود و از حيث بزرگى ‌‌با شيراز برابرى ‌‌می‌كرد.

 

فيروز آباد

 

 

فيروزآباد كنونى ‌‌را در عهد باستان «اردشير كوره» و «شهر گور» می‌ناميدند كه معرب آن «جور» است. اين شهر درعهد شاهنشاهى ‌‌ساسانى ‌‌و در سده‌هاى نخستين اسلام، مركز كوره اردشير و يكى ‌‌از پنج ناحيه معروف پارس بود. بناى اين شهر را، به عهد اردشير، بنيادگذار شاهنشاهى ‌‌ساسانى ‌‌نيز نسبت داده‌اند. گفته می‌شود نام كنونى ‌‌اين شهر از نام «فيروز» نياى انوشيروان گرفته شده است. وى ‌‌درزمان خود بناهايى ‌‌در فيروز‌آباد احداث كرده بود. در گذشته، راه شيراز به بندر باستانى ‌‌سيراف از همين شهر می‌گذشت.فيروزآباد پس از جلگه مرودشت، استخر و بيشاپور كازرون، از نقاط باستانى ‌‌فارس وكشور ايران است كه آثار ونقوش برجاى مانده از دوران گذشته در آن، از آثار گران‌بهاى ادوار باستانى ‌‌ايران محسوب می‌شوند.آثار تاريخى ‌‌بسيار مهمى ‌‌از اردشير بابكان و فرزندش شاپور اول در نزديكى ‌‌اين شهر وجود دارد كه برخى ‌‌از آنها همطراز با آثار تخت جمشيد ارزيابى ‌‌شده‌اند.

 

كازرون

 

 

كازرون از توابع شهر شاپور بود و در ابتداى آن قرار داشت. شهر شاپور در بيست كيلومترى ‌‌شمال غربى ‌‌كازرون فعلى ‌‌واقع شده بود. بعد از خرابى ‌‌شهر شاپور، فيروز پسر بهرام ساسانى،‌‌ آن را مجدداً آباد كرد و بر اهميت آن افزود. اين شهر، در زمان قباد، آبادتر و بزرگ‌تر شد. كازرون در ابتدا از سه قريه نورد، راهيان و دريس تشكيل می‌شد و روى ‌‌هم به بلدالعتيق معروف بود. اما در اواخر قرن چهارم هجرى،‌‌ آن را كازرون ناميدند، نام اين شهر از لغات گازر و گازرون گرفته شده است، زيرا شغل مردم آن اين بود كه پس از شستن كتان، پارچه‌اى به نام توز می‌بافتند.

 

لار

 

 

سرزمين لار از زمان ساسانيان با احداث آتشكده‌اى مورد توجه بود. از اواخر قرن هشتم، لار مركز ضرب سكه بود و سكه‌ آن به لاربن در سواحل خليج فارس و هند رواج داشت.در سال 799 هـ.ق. سربازان محمد سلطان نوه امير تيمور، لار، جهرم و نواحى ‌‌شرقى ‌‌فارس را تاراج كردند. آخرين شاهزاده لار به نام ميرزا اعلاء‌الملك مشهور به شاه ابراهيم خان كه دعوى ‌‌استقلال داشت، درسال 1010 هـ.ق. توسط الله وری‌خان حاكم فارس سركوب شد. الله ورى ‌‌خان او را نزد شاه عباس اول كه در اين زمان در بلخ اقامت داشت فرستاد و در همان محل در گذشت. برخی‌ها، وجه تسميه اين شهر را به «لار» كه اسب پسر گرگين بود، منسوب می‌كنند.

 

مرودشت

 

 

كاوش‌هاى علمى ‌‌و گمانه‌زنی‌هايى ‌‌كه در تپه‌هاى مختلف جلگه مرودشت انجام گرفته است نشان می‌دهد كه هزاران سال پيش از آنكه داريوش كبير،‌ تپه سنگى ‌‌را بر دامان كوه رحمت براى احداث كاخ‌هاى بزرگ خود انتخاب كند، اقوامى ‌‌متمدن در دشت وسيع آن می‌زيسته‌اند. آثار برجاى مانده از قبيل ظروف سفالى ‌‌منقوش يا ساده و اسباب و وسائل زندگى ‌‌آن دوره مؤيد اين نكته‌اند.
ويرانه‌هاى استخر و تخت جمشيد در مرودشت، بخشى ‌‌از تاريخ اين شهر را به نمايش می‌گذارند. آثار تاريخى ‌‌باقى ‌‌مانده از اين شهرستان علاوه بر آثارى ‌‌از دوران هخامنشى،‌‌ دوره‌هاى اسلامى ‌‌را هم در بر‌می‌گيرد.

 

ممسني

 

 

ممسنى ‌‌را «شولستان» نيز خوانده‌اند كه به معناى سرزمين شول‌هاست. شول‌ها يكى ‌‌از طوايف سابق لرستان بودند كه بعد از استقرار در اين ناحيه، به اين نام مشهور شدند.
مركز ولايتى ‌‌كه ممسنى ‌‌در آن قرار داشت، شهر شاهپور در چند كيلومترى ‌‌كازرون بود كه نوشته‌اند در زمان تزلزل حكومت ساسانيان، به وسيله ابوسعيد كازرونى ‌‌شبانكاره با خاك يكسان شد. ولى ‌‌در زمان حكومت سلجوقيان دوباره تعمير وبازسازى ‌‌شد و رونق گذشته خود را باز يافت.

 

نى ‌‌ريز

 

 

آثار به دست آمده از غارهاى حوالى ‌‌درياچه بختگان نشانگر قدمت تمدن در اين ناحيه است. نی‌ريز در زمان هخامنشيان يكى ‌‌از مراكز مهم سلاح‌‌سازى ‌‌بود و نام نی‌ريز احتمالاً از نيزه ريز گرفته شده است. در الواح گلى ‌‌تخت جمشيد، نام ناريزى ‌‌را منطبق با نی‌ريز دانسته‌اند. در اين شهر يكى ‌‌از قديمی‌ترين و مهم‌ترين بناهاى قرن چهارم هـ.ق. يعنى ‌‌مسجد جامع قرار گرفته كه گفته می‌شود آتشكده‌اى بود كه پس از ظهور اسلام به مسجد تبديل شده است.اما تاريخ قديمى ‌‌مسجد 363 هجرى ‌‌قمرى ‌‌است و به گفته مقدسى،‌‌ بناى اصلى ‌‌آن متعلق به سال 340 هـ.ق است كه از آثار دوره سلسله آل‌بويه به شمار‌ می‌رود. اين منطقه در زمان داريوش اول از شهرهاى آباد و پر جمعيت فارس بود. ناريزى ‌‌به معناى كارگاه اسلحه سازى ‌‌است. در آن زمان بيش از 700 كارگاه نيزه، شمشير و زره‌سازى ‌‌در آن وجود داشت و در واقع مركز توليد سلاح و اسلحه خانه داريوش بوده است.شهر نی‌ريز از زمان هخامنشيان تا به حال، سه بار دستخوش تهاجم، سيل و عوامل طبيعى ‌‌قرار گرفته و براى بار چهارم در محل فعلى ‌‌بناشده است.


وضعيت اجتماعى ‌‌و اقتصادى ‌‌استان
براساس سرشمارى ‌‌عمومى ‌‌نفوس و مسكن سال 1375 استان فارس 3817036 نفر جمعيت داشته است كه از اين تعداد 7/56 درصد برابر 2163119 نفر در نقاط شهرى ‌‌و 9/41 درصد برابر 1598913 نفر در نقاط روستايى ‌‌ساكن بوده‌اند. در حدود 4/1 درصد از جمعيت استان كه جمعيتى ‌‌معادل 55004 نفر در بر می‌گيرد، غير ساكن (عشاير كوچرو و رمه گردان) گزارش شده است.
به استناد همين آمار گيرى،‌‌ از كل جمعيت استان در حدود يك ميليون و ششصد و چهل هزار نفر مرد و يك ميليون و هشتصد و هفتاد و شش نفر ديگر زن بوده‌اند كه نسبت جنسب آن معادل 4/103 نفر است.تعداد خانوارهاى استان در سال 1375 برابر 755229 خانوار بوده است كه تعداد 448272 خانوار آن مناطق شهرى ‌‌و 297149. خانوار آن به مناطق روستايى ‌‌تعلق داشته و 9808 خانوار ديگر نيز جمعيت غير ساكن بوده‌اند. به استناد همين اطلاعات، متوسط بعد خانوار در كل استان 5 نفر، در مناطق شهرى ‌‌8/4 ، درمناطق روستايى ‌‌4/5 و دربين جمعيت غير ساكن 6/5 نفر بوده است.
تراكم نسبى ‌‌جمعيت استان 7/38 نفر در هر كيلومتر است كه با توجه به 9/33 نفر شاخص ملى،‌‌ 2/5 نفر بيشتر نشان می‌دهد.توزيع جمعيت شهرى ‌‌استان در 48 شهر، نشانگر گسترش قابل توجه شهرنشينى ‌‌در محدوده استان است، ولى ‌‌هنوز هم در مناطقى ‌‌از استان، جمعيت عشايرى ‌‌همچنان با كوچ نشينى ‌‌زندگى ‌‌می‌كنند. مهم‌ترين ايلات عشايرى ‌‌استان كه بخشى ‌‌از جمعيت آن هنوز هم اسكان نيافته‌اند، ايل قشقايى،‌‌ ونيز ايلات خمسه، ممسنى ‌‌و كهگيلويه هستند كه اجمالى ‌‌از وضعيت اجتماعى ‌‌آنان در زير مورد اشاره قرار می‌گيرد:
ايل قشقايي: درباره منشاء اين ايل، نظرات متفاوت وجود دارد. قشقايی‌ها مهم‌ترين اين كوچنده منطقه فارس محسوب می‌شوند ومشتمل بر دوازده طايفه‌اند. بعضى ‌‌از صاحب نظران، قشقايی‌ها را از مغول‌هايى ‌‌می‌دانند كه در زمان سلطنت چنگيزخان از تركستان مهاجرت كرده و در زمان نادرشاه در فارس سكنى ‌‌گزيده‌اند.


 موزه شهداى شيراز
اين كاخ در سال 1350 به مناسبت تاجگذارى ‌‌شاه ساخته شده ولى ‌‌بعدها از آن به عنوان كاخ پذيرايى ‌‌استفاده می‌شده است. اين كاخ پس از انقلاب، دراختيار بنياد شهيد قرار گرفت و به موزه تبديل شد. ساختمان موزه شهدا از دو طبقه تشكيل شده است. طبقه اول به نمايشگاه دائمى ‌‌موزه شامل تابلوهاى رنگ و روغن و آثار خطى ‌‌هنرمندان معاصر و شهدا، همراه با تذهيب و تشعير اختصاص دارد و طبقه دوم به صورت نمايشگاه فصلى ‌‌است و آثارى ‌‌از هنرمندان معاصر و هنرجويان رشته‌هاى هنر شامل خطاطى،‌‌ تذهيب و رنگ و روغن در آن به نمايش در‌می‌آيد. كلاس‌هاى هنرى ‌‌نيز در طبقه دوم اين بنا تشكيل می‌شود. موزه شهداى شيراز وابسته به بنياد شهيد انقلاب اسلامى ‌‌است.


 موزه شاه چراغ، احمد بن موسى ‌‌(ع)
اين موزه در سال 1344 هجرى ‌‌شمسى ‌‌در صحن حضرت شاه چراغ تأسيس شد. فضاى اصلى ‌‌موزه شاه چراغ را يك سالن بزرگ تشكيل می‌دهد كه در آن، آثار و اشياى وقفى،‌‌ اهدايى ‌‌و خريدارى ‌‌شده شامل قرآن‌هاى نفيس، كتاب‌هاى خطى،‌‌ اشياى باستانى ‌‌وهنرهاى تزئينى ‌‌به نمايش گذاشته شده است. آثار به نمايش گذاشته شده عبارتند از : كتاب‌هاى خطى،‌‌ سكه‌، مهره‌هاى فلزى،‌‌ بافته‌‌ها، ظرف‌هاى مختلف فلزى ‌‌و چينى،‌‌ خاتم، منبت و ... موزه‌شاه چراغ وابسته به آستان مقدس شاه چراغ است.

 

مكان‌هاى تاريخى ‌‌و ديدنى ‌‌استان فارس

 

 

شهرستان شيراز
درياچه مهارلو- 27 كيلومترى ‌‌جنوب شرقى ‌‌شيراز
درياچه و تالاب ارژن - 60 كيلومترى ‌‌جاده شيراز- بوشهر
درياچه رجى ‌‌- 35 كيلومترى ‌‌شيراز
چشمه خارگان - 60 كيلومترى ‌‌شيراز
تنگ خاني- 29 كيلومترى ‌‌شيراز
تنگ‌الله اكبر- مشرف بر شهر شيراز
تنگ هرايرز- جاده شيراز، اهواز
باغ گلشن - خبان عفيف آباد
باغ ارم - شيراز
باغ دلگشا - شمال حافظيه
باغ چهل تن - بالاتر از باغ چهل تن
باغ هفت تن- خيابان دروازه قرآن
باغ جهان نما - شمال شيراز
باغ تخت - روبروى ‌‌باغ جهان نما
باغ سعدى ‌‌- حاشيه شرقى ‌‌دانشكده دامپزشكى ‌‌
گردشگاه چشمه فيلى ‌‌- ضلع جنوبى ‌‌پارك ملى ‌‌بمو
گردشگاه چشمه سلمانى ‌‌- 14 كيلومترى ‌‌شرق شيراز
گردشگاه برم دلك - 55 كيلومترى ‌‌غرب شيراز
چشمه چاه مسكى ‌‌- 30 كيلومترى ‌‌شيراز
چشمه ميان كتان - جاده قديم شيراز كازرون
بند بهمن – 58 كيلومترى ‌‌شيراز
گردشگاه آتشكده - ابتداى جاده شيراز ، استهبان
پارك ملى ‌‌بمو - شمال شيراز
قصر ابونصر - شرق شيراز
ارگ كريم خانى ‌‌- شهر شيراز
عمارت باغ ايلخانى ‌‌- نزديك بقعه بی‌بى ‌‌دختران شيراز
عمارت باغ نشاط - شيراز
عمارت كلاه فرنگى ‌‌باغ نظر - شيراز
قلعه اژدها پيكر - غرب شيراز
قبر مادر شاه - ارتفاعات مشرف به شهر شيراز
قلعه ككا - شش كيلومترى ‌‌شرق دشت ارم جديد
گهواره ديو- جنوب پارك ملى ‌‌بمو
حمام نشاط - باغ نشاط
حمام وكيل - جنب مسجد وكيل
بازار وكيل - شيراز
بازار نو- شيراز
مدرسه خان - شيراز
مدرسه آقا بابا خان - محله ‌درب شاهزاده
عمارت ديوانخانه - نزديك ارگ كريم خاني
آبش خاتون- دروازه قصابخانه
كليساى ارامنه - خيابان قاآنى ‌‌
مسجد وكيل - شيراز
مسجد جامع عتيق - شيراز
مسجد نو (شهدا) - شيراز
مسجد نصير الملك - شيراز
بقعه بی‌بى ‌‌دختران - محله سه باغ شيراز
بقعه سيد مير محمد - شيراز
آستانه سيد علاءالدين حسن - شيراز
بقعه علی‌بن حمزه - شيراز
بقعه شهدا - جاده اصفهان، شيراز
مقبره شيخ اقطع - كوهسار جنوبى ‌‌شيراز
آرامگاه كروش كبير – جاده اصفهان،‌ شيراز
آرامگاه حافظ - شيراز
آرامگاه سعدى ‌‌- شيراز
آرامگاه خواجوى ‌‌كرمانى ‌‌- دورازه قرآن شيراز
آرامگاه وصاف - حافظيه
آرامگاه شاه داعى ‌‌الی‌الله - جنوب شرقى ‌‌گورستان دارالسلام شيراز
آرامگاه شاه شجاع مظفرى ‌‌- دامنه تخت ضرابى ‌‌شيراز
آرامگاه شيخ روزبهان- محله بالا كفه شيراز
آرامگاه شيخ كبير - پشت بازار وكيل شيراز
آرامگاه شيخ محمد لاهيجى ‌‌- نزديك دروازة‌شاه داعى ‌‌الى ‌‌الله شيراز
آرامگاه مشرقين - نزديك آرامگاه خواجو در شيراز
آرامگاه شاه چراغ - شيراز
آرامگاه سيبويه- شمال دروازه كازرون
بقعه سيد تاج‌الدين غريب - دروازة‌ كازرون
بقعه چهل تنان - جنوب بلوار هفت تنان
آتشكده پاسارگاد - نزديك كاخ اختصاصى ‌‌كوروش
آتشكده صميكان- 140 كيلومترى ‌‌شيراز


شهرستان ممسني
گردشگاه ديمه ميل - در مجاورت برج نور آباد
ديمه ميل (ميل اژدها) - هفت كيلومترى ‌‌نورآباد
چشمه آب‌گرم سراب بهرام - جاده شاهيجان، نورآباد
شاه جهان احمد - 20 كيلومترى ‌‌شمال نورآباد
پل فهليان - قسمت غربى ‌‌فهليان
كتيبه‌هاى كورنگون - سمال غربى ‌‌فهليان
نقش بهرام - 9 كيلومترى ‌‌نورآباد
شهر قديمى ‌‌چشمه سردو- 40 كيلومترى ‌‌شهر نورآباد
بناى عمارت – دهستان رستم ممسنى ‌‌
امام‌زاده در آهنين - دو كيلومترى ‌‌نورآباد


شهرستان كازرون
درياچه پريشان- 12 كيلومترى ‌‌كازرون به سمت جنوب شرقى ‌‌آبادى ‌‌اياز آباد
چشمه ساسان - 15 كيلومترى ‌‌شهر كازرون
تفرجگاه امام‌زاده سيد حسين - 25 كيلومترى ‌‌شهر كازرون
پل آبگينه - 12 كيلومترى ‌‌كازرون
پل علی‌بن حمزه - محور شيراز ، كازرون
نقش شاپور - نزديك كازرون
شهر باستانى ‌‌بيشاپور - كازرون
آتشكده كازرون - 10 كيلومترى ‌‌جنوب شرقى ‌‌كازرون
آتشكده بزرگ جره - بين كازرون ، فراش بند


شهرستان داراب
چشمه جونجان (جونون) - 20 كيلومترى ‌‌غرب داراب
تنگ لاى زنگان - شرق داراب
تفرجگاه آب‌بند- داراب
قصر آئينه (قصر دختر) - هشت كيلومترى ‌‌رستاق
قصر كيارث - غرب داراب
نقش شاپور - شش كيلومترى ‌‌جنوب شرقى ‌‌داراب
نقش رستم – كوهستان حاجى ‌‌آباد
مغازه شيخ على ‌‌- شرق نقش رستم
غار تنگ چوپان - تنگ چوپان
مسجد سنگى ‌‌- شهر داراب
مسجد جامع - داراب
آرامگاه شاهزاده ابولقاسم- داراب
آرامگاه شاه ابوذكريا- 96 كيلومترى ‌‌داراب
آتشكده آذرخش- هفت كيلومترى ‌‌داراب
آتشكده آذرجو - 12 كيلومترى ‌‌جنوب غربى ‌‌داراب
آتشكد‌ه‌هاى هخامنشى ‌‌- محوطه نقش رستم


شهرستان فيروز آباد
چشمه آتشكده - جوار شهرستان فيروزآباد
چشمه تنكاب - 10 كيلومترى ‌‌جاده شيراز، فيروزآباد
چشمه حنيفقان- 45 كيلومترى ‌‌شهر فيروزآباد
تنگ خرقه - فيروز آباد
گردشگاه شهيد- جاده فيروز‌آباد، فراشيد
قلعه دختر - جلگه فيروزآباد
كاروان سراى عهد ساساني- سه كيلومترى ‌‌جنوب آتشكده ساساني
آثار شهر قديمى ‌‌فيروز آباد- شمال غربى ‌‌شهر كنونى ‌‌فيروز آباد
آتشكده كنارسياه - فيروز آباد
ويرانه‌هاى آتشكده- فيروز آباد
آتشكده ساسانيان - 30 كيلومترى ‌‌جنوب فيروز آباد
آتشكده فراش‌بند- نرسيده به فيروز آباد


شهرستان مرودشت
چشمه ابوالمهدى ‌‌- بين سيوند و سعادت‌آباد
چشمه بناب قادر آباد- نزديكى ‌‌كارخانه «يك و يك »
آبشار مارگون – نزديك درياچه سد درودزن
تنگ بستانك - شمال غربى ‌‌كامفيروز
تنگ براق - منطقه كامفيروز
مجموعه ويرانه‌هاى تخت جمشيد - جلگه مرودشت
قلعه استخر - جلگه مرودشت
برج زندان سليمان - نزديك كاخ كوروش
پل خان- مرودشت
پل بند امير - جنوب شرقى ‌‌مرودشت
سنگ نبشته تنگ براقى ‌‌- شمال غربى ‌‌پاسارگاد
نقش رجب - شمال تخت جمشيد
شهر قديمى ‌‌استخر - هفت كيلومترى ‌‌تخت جمشيد


شهرستان استهبان
تنگ لاى تاريك - جنوب غربى ‌‌استهبان
تنگ ايج - دو كيلومترى ‌‌روستاى ايج
تنگ استهبان – استهبان
گردشگاه بردانه - مسير ايج، داراب
گردشگاه پارك جنگلى ‌‌- جنوب استهبان
گردشگاه بك‌بك - جنوب شرقى ‌‌استهبان
پارك جنگلى ‌‌- جنوب شهر استهبان


شهرستان جهرم
گردشگاه بونيز - ارتفاعات بخش جنوبى ‌‌جهرم
قلعه مهرك - جهرم
قلعه تبر ( خورشه) - 48 كيلومترى ‌‌شرق جهرم
قلعه قبر- 50 كيلومترى ‌‌جهرم
آتشكده قدمگاه - جنوب جهرم


شهرستان لار
گردشگاه امام‌زاده بريز - جاده قديم لارم
منطقه حفاظت شده هرمود لار - شرق لارستان
قلعة‌قدمگاه شمال غربى ‌‌لار
آب‌انبار سيد جعفرى ‌‌- مسير غربى ‌‌شهر لار
بازار قيصريه - لار
دهن شير- ورودى ‌‌بازار
امام زاده بريز - جاده قديمى ‌‌لار


شهرستان آباده
منطقه شكار ممنوع بصيران - چهار كيلومترى ‌‌جنوب آباده
منطقه شكار ممنوع توت سياه - انتهاى منطقه بوانات
كاخ ساسانى ‌‌- جنوب غربى ‌‌سروستان
گنبد على ‌‌- ابركوه
مقبره طاووس - ابركوه
مزار پير حمزه سبز پوش - ابركوه
مسجد جامع - ابر كوه


شهرستان فسا
گردشگاه‌ ميان جنگل – 50 كيلومترى ‌‌شمال غربى ‌‌شهر
قلعه ضحاك - نزديك شهر فسا


شهرستان اقليد
درياچه كافتر - جنوب شرقى ‌‌شهرستان اقليد
چشمه بالنگان - شهرستان اقليد
چشمه قدمگاه - مجاورت دهستان سده ، شهرستان اقليد
چشمه چوئو - مجاورت جاده آسياس در ارتفاعات كوه حسيني
چشمه محمد رسول الله - ضلع جنوب غربى ‌‌شهر اقليد
آبشار دشتك ابرج - اقليد
قلعه ايزدخواست - 141 كيلومترى ‌‌اصفهان


شهرستان سپيدان
چشمه سپيدان - شش كيلومترى ‌‌جنوب شهرستان
گردشگاه‌ تنگ تيزاب - 20 كيلومترى ‌‌شمال غرب سپيدان
گردشگاه چله گاه - 10 كيلومترى ‌‌سپيدان
سايت اسكى ‌‌- سپيدان


شهرستان نيريز
درياچه طشك و بختگان - نزديكى ‌‌شهرستا نيريز
چشمه پلنگان - محوطه باغ ملى ‌‌
تنگ پلنگان - 21 كيلومترى ‌‌نيريز
تنگ‌زى ‌‌طشك - مسير چشمه پلنگان
تنگ جزين – هفت كيلومترى ‌‌طشك
مسجد جامع - نيريز

 

زنده دل ، حسن . مجموعه راهنماى جامع ايرانگردى ‌‌: استان فارس ، تهران : نشر ايرانگردان – جهانگردان ، 1379 . ص 33-40 ،159-166.

* منبع :

مناسبت ها

 

 
 

 

 

 
 
 
 

آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 4578
 بازدید امروز : 178
 کل بازدید : 4956595
 بازدیدکنندگان آنلاين : 2
 زمان بازدید : 6.3906